Kayseri’den İstanbul’a Uzanan Sessiz Bir Yolculuk
Herkese merhaba! Bugün Zoneturk olarak sizlere “Lütfi Kırdar Hastanesi hangi metro durağına yakındır” hakkında rehber niteliğinde bir yazı sunuyoruz.
İstanbul’a her gelişimde içimde aynı karışık his büyüyor. Bir yandan çocukluğumdan beri hayalini kurduğum o dev şehirde olmanın heyecanı, diğer yandan kalabalığın içinde kaybolma korkusu. Kayseri’de büyümüş biri için İstanbul, sadece bir şehir değil; kendi içinde ayrı bir evren gibi. Sokakları, sesleri, hatta insanlarının bakışları bile farklı.
O gün sabah erken saatlerde, elimde küçük bir çanta ve içimde tarif edemediğim bir huzursuzlukla yola çıktım. Gideceğim yer belliydi: İstanbul Lütfi Kırdar Şehir Hastanesi. Daha önce adını defalarca duymuştum ama ilk kez bu kadar yakınına gidiyordum. İçimde garip bir ağırlık vardı; hastane kelimesi bile insanın içini biraz burkuyor zaten.
Otobüsten indiğimde İstanbul’un sabah kalabalığı yüzüme çarptı. İnsanlar aceleyle yürüyordu, kimse kimseye bakmıyordu. Ben ise elimde telefon, tek bir sorunun cevabını bulmaya çalışıyordum: “Lütfi Kırdar Hastanesi hangi metro durağına yakındır?”
Bu soru basit gibi görünüyordu ama o an benim için yönümü bulmak demekti. Çünkü İstanbul’da kaybolmak sadece fiziksel bir durum değil, insanın içini de kaybettiren bir şeydi.
Metroya Giden Yolda İçimdeki Sessizlik
Metroya doğru yürürken kafamın içinde sürekli aynı düşünce dönüyordu. Kayseri’de olsam bu kadar zorlanmazdım. Orada yollar daha net, insanlar daha tanıdık, yönler daha anlaşılırdı. Ama İstanbul’da her şey biraz bulanık gibiydi.
Elimdeki telefon ekranında haritaya bakarken adını ilk kez bu kadar dikkatli okuduğum o hastane bana uzak ama aynı zamanda çok yakın hissettirdi. Sanki sadece bir yer değil de bir anıydı, bir bekleyişti.
Metroya inerken merdivenlerden aşağıya doğru süzülen soğuk hava yüzüme vurdu. İnsanların hızlı adımları arasında kendime bir yer bulmaya çalıştım. Herkes bir yerlere yetişiyordu, ben ise sadece doğru durağı bulmaya.
İçimdeki ses sürekli aynı şeyi söylüyordu: “Yanlış yere gitme, kaybolma.”
Ama kaybolmak belki de bazen kaçınılmazdı.
Osmanbey Metro Durağında Kalabalığın İçinde Bir An
Haritaya tekrar baktığımda cevap netleşti. Osmanbey Metro İstasyonu bana en yakın durak olarak görünüyordu. Bu isim bile içimde küçük bir rahatlama yarattı. En azından bir başlangıç noktası vardı artık.
Metroya bindiğimde kapılar kapanırken içimde garip bir his oluştu. Sanki şehir beni yutuyordu ama aynı zamanda bir yere de götürüyordu. Oturduğum yerde etrafı izledim. Herkesin yüzünde bir hikâye vardı ama kimse kendi hikâyesini anlatmıyordu.
Yanımda oturan yaşlı bir adam gözlerini kapatmıştı. Karşıda bir kadın elindeki dosyaya bakıyordu. Belki o da benim gibi bir hastaneye gidiyordu. Belki o da içinde aynı tedirginliği taşıyordu.
Ben ise sadece düşünüyordum. O soruyu tekrar tekrar kendi kendime soruyordum: Lütfi Kırdar Hastanesi hangi metro durağına yakındır?
Cevabı biliyor olmak bile içimi tamamen rahatlatmaya yetmiyordu.
Bekleyişin İçinde Zamanın Yavaşlaması
Osmanbey’e yaklaştıkça kalbim biraz daha hızlı atmaya başladı. Sanki durağa değil de bir yüzleşmeye gidiyordum. Hastane kelimesi artık sadece bir bina değil, içinde beklenen haberler, sessiz koridorlar ve uzun düşüncelerdi.
Metrodan indiğimde kalabalık beni yeniden sardı. Yukarı çıkan merdivenlerde insanlar birbirini iterek ilerliyordu. Ben ise yavaşladım. Acele etmek istemedim. Çünkü içimdeki his bana “biraz yavaşla” diyordu.
Dışarı çıktığımda İstanbul’un sabah ışığı yüzüme vurdu. Osmanbey’in sokakları her zamanki gibi hareketliydi ama benim için o an her şey biraz uzaklaşmış gibiydi. Sanki şehir sesi kısmıştı da sadece benim düşüncelerim kalmıştı.
O an hastaneye doğru yürürken içimde garip bir umut vardı. Korku ve umut aynı anda yürüyordu yanımda.
Koridorların Sessizliği ve İçimdeki Yankı
Daha Fazlası İçin: İnternet hangi ülkeye ait ?
Hastaneye vardığımda kapıdan içeri girdiğim an farklı bir dünyaya adım attığımı hissettim. Beyaz ışıklar, uzun koridorlar, bekleyen insanlar… Herkes sessizdi ama herkesin içinde bir hikâye vardı.
Ben de o hikâyelerden birinin içine karışmıştım artık. Oturacak bir yer bulup beklemeye başladım. Zaman burada daha farklı akıyordu. Dakikalar uzuyor, saniyeler ağırlaşıyordu.
İçimde sürekli aynı düşünce vardı: “İyi olacak mı?”
Bu soru bir hastanenin içinde insanın aklından kolay kolay çıkmıyor.
Geçmiş, Kaygı ve Küçük Umutlar
Orada otururken bir anda Kayseri’ye gittim zihnimde. Evimizin mutfağı, annemin sesi, sabah kahvaltısında çayın buharı… Hepsi bir anda gözümün önüne geldi. İstanbul’un soğukluğu o an biraz daha ağırlaştı.
Ama sonra kendime şunu söyledim: “Buradasın, bu anın içindesin.”
Çünkü kaçmak kolaydı ama kalmak gerekiyordu.
Bekleme salonunda herkes kendi içine kapanmıştı. Kimse konuşmuyordu ama herkes birbirini anlıyordu sanki. Sessizlik bile ortak bir dil olmuştu.
Ben ise defterimi açıp birkaç satır yazdım. Yazdıklarım net değildi ama duygularım çok açıktı. Korku vardı, umut vardı, biraz da yalnızlık.
Metroya Dönüş ve Şehrin Gerçek Yüzü
İşlerim bittikten sonra tekrar Osmanbey Metro İstasyonu’na doğru yürüdüm. Bu sefer yol daha tanıdıktı ama içimdeki his değişmişti. Aynı şehir, aynı sokaklar ama ben aynı kişi değildim.
Metroya bindiğimde artık kalabalık bana daha farklı görünüyordu. İnsanların yüzlerine daha dikkatli baktım. Herkes bir yerden geliyor ya da bir yere gidiyordu. Kimse olduğu yerde kalmıyordu.
Ben ise kendi içimde bir yerden dönüyordum.
Hastaneden çıkarken içimde bir şey kırılmış ama aynı zamanda güçlenmiş gibiydi. Bunu tam olarak açıklayamıyordum ama hissediyordum.
İçimde Kalan Soru ve Sessiz Bir Yolculuk
İstanbul’dan ayrılırken aklımda hâlâ aynı soru vardı. Basit gibi görünen ama o gün benim için çok şey ifade eden bir soru: Lütfi Kırdar Hastanesi hangi metro durağına yakındır?
Cevap aslında netti: Osmanbey.
Ama mesele sadece bir durak değildi. Mesele, o durağa giderken içimde yaşadıklarım, hissettiklerim ve düşündüklerimdi.
Kayseri’ye dönerken otobüs camından dışarı bakıyordum. Şehirler, yollar, ışıklar geride kalıyordu. Ama içimde bir şey kalmıştı İstanbul’da. Sessiz, derin ve biraz da ağır bir his.
Belki de bazı yolculuklar sadece gidip gelmek değildir. İnsan bazen bir yere gider ama aslında kendine döner.
Umarız “Lütfi Kırdar Hastanesi hangi metro durağına yakındır” hakkındaki bu rehber işinize yaramıştır. Zoneturk ailesiyle kalmaya devam edin!